Atlara su verirken tepedeki ağaçlıklardan gelen uğultuyu fark ettim. Bir an durdum, korktum eve doğru koştum.

sobanın ateşi yeni geçmiş , demlikte çay katran karası, sigara yaktım otomatik, duvardaki saatin tıkırtısı ve soba borusundaki rüzgar uğultusunu dinledim. Yağmurlar iyice artmadan odun kesmeliyim.
Banyo yapmam lazım , en azından kafamı yıkasam fena olmaz. Bir de pire ilacı hayvanlara. Çarşıya gitmek zor. Köy minibüsünde lafa tutacaklar , yine saçma sapan konuşup, sonradan  sinirleneceğim. Motor mu alsam kendime. Kışın kayar düşerim. Araba mı alsam ? Mercedes 200d yeter,  yok daha neler. ?

Dedemin evi

Kocaman 3 katlı, koridorları 20 m ,750 m2  inşaa halinde duruyor, 1980 lerde yaptırmış. İçinde kendi dahil bir sürü insan yaşamış ama kimse masraf etmemiş.

Ben 30 sene sonra dedem öldüğünde kaldım ilk defa. 

Hayatımda gördüğüm en sinirli en acımasız adamdı, hiç tanışmadık , hiç kucaklaşmadık. Hep ondan korktuk kaçtık.  Kimse ile görüşmedi. Babam, yıllar sonra hasta yatağına düşünce  15 20 gün gitti yanına sonra da öldü.

Kocaman ev yaptırmış torunlar oğullar otursun diye ; hiç bir torunu o hayatta iken orada kalmadı. Kapıdan kovulanlar bir daha gelmedi. Yalnızlık içinde öldü. 

Şimdilerde evinin bahçesindeki mezarına gidince sadece neden dede diyorum? Neden bu inat bu öfke biz sana ne yaptık ? 

Babalar gününde ordaydım. Artık ben de bir baba oldum dede. O yıllardır elektirik tesisatı dahi olmayan evine , babamla elektirik çektik. Salonun tesisatını bitirince babam , ''al  işte bu kadar , ahh benim babacığım  '' dedi. 

Tüm gönlünde şevkat taşıyan babaların babalar gününü kutlarım. Senin de ...

geçmiş
http://pseudoport.blogspot.com.tr/2006/10/dede.html

hava soğuktu ve kar yağıyordu...

Kar yağıyordu , otoparka gelmişti , cd zaten çalıyorken arabanın camına düşen taneler dikkatini çekmişti. Müzik mi doğanın ritmine ,  doğa mı müziğe uyuyordu bilemedi. Sonra işine geri döndü, 3 ordan 5  burdan...