şantiye

saclarım kirlendi tozdan.ellerim hicbir yere dokunmasam da kirleniyor.ustum basım berbat. is elbisesi,ayakkabısı ayarlamıstım kendime bir aralar ancak sabahları giyip aksamları cıkarmaktan usenir oldum.bu karar bana pahallıya patladı.iki ayakkabı 3 pantolon harap oldu.canım sagolsun.is makinelerinin yanında konusmaktan ses tonumun acayip yukseldigini farkettim.sessiz bir ortama girince sesime hakim olamadıgım anlar oluyor.kufure alıstım fazlası ile.yaklasık 50 erkegin oldugu bir ortamda kufursuz konusmak imkansız gibi.eve gidince bazen refleks olarak agzımdan kacırıyorum, annem duymamazlıktan geliyor,peder kaslarını catıyor ben boynumu bukuyorum.cevresi insanı hemen degistiriyor.mutsuz degilim bu durumdan ama koreliyor insan hep bu sekilde.
mesai saatinde kirli, paslı, yırtık elbiseli işçileri is makinası gibi goruyorum.surekli emir veriyorum.al,getir,kır,temizle,duzelt,dondugumde bitmis olsun, sahayı terk et.surekli emir vermeye alıştığından tembellesiyorsun bir sure sonra.evde ablamdan su isterken emir cumleleri kullandıgımın farkına kafama attıgı terlikle vardım.bir sabah izinliyken, anneme 'saat 10 da kalkarım,kahvaltım hazır olsun' dedim utanmadan...
aksamları mesai bitince tum isciler yıkanıp temiz kıyafetlerle cıkınca karsıma sasırıyorum birden.gunduzleri kirli elbisesi ile beton doken cocuklar,aksamları tertemiz elbiseler, joleli sacları ile kız tavlamaya cıkıyor tarabya sahillerine.kolay gelsin diyorum,onları bu sekilde gorunce seviniyorum .ekmek parası dedikleri sey bu olmalı.insanlıgın yasam savası suruyor hergun, farklı hallerde ve pozizyonlarda ama ortak noktalar hep aynı...

format

format çektim bilgisayarıma.çok şey doldurmuşum içine.kendi kendine göçmeseydi, belki de doldurmaya devam edecektim.dosyalama sistemi ile aram iyi degil.herşeyi her klasörun icine atabiliyorum.masaüstünde yığınla dosya oluşuyor.makine isyan edince bu duruma, toptan temizlik yapmam şart oldu.format anından once, kurtarılması gereken belgelerim vardı.hepsini yedeklemeye calıstım ama olmadı.izin vermedi sistem.bazı dosyaları paylasıma acmadıgım icin kurtarılamadan silinip gittiler.temizlenince hersey, makine daha hızlı calısmaya başladı.hele xp nin ilk kurulumundan sonra ki, tertemiz masaustu nu gordugumde arınmanın verdigi huzuru yasadım.bi sigara yaktım.
format çekecegim beynime.çok şey doldurmusum içine.kendi kendine göçecek bir gün.doldurmaya da devam ediyorum.sitemli ve düzenli değilim.herşeyi her olayla karıstırıyorum.gözümün önüne yığınla resim geliyor gecmise dair.bedenim isyan edince bu duruma, geçmişe göz atmam şart oldu.unutuş anından once, unutulmayacak herseyi son kez anımsamalıyım.bazı anıları paylaştığım insanlar simdi yok oldugundan,silinip gidecek ne yazık ki.bunu başarırsam daha mutlu yasayacakmısım gibi geliyor bana.geçmişi silip arınabilirse eğer gelecege daha umutlu bakabilir bu kararsız ruh.yeni ask,yeni iş, yeni dostlar,yeni ayrıntılar,yeni hayaller,yeni hersey icin yer açmalıyım...ne zaman silinirsiniz onu bilemem...

modların superpozisyonu

yine huzun aksamları yasar oldum.herseyin iyi gittigi bu gunlerde bu huznu yasamak kotu.acı veriyor bazı seyler hala daha.dilimde damagımda bir kuruluk olusuyor.sıkılmaya basladım tek duzelikten.her gece aynı mesai aksamlarına gömülmek icimi kararttı.bitmesi gereken sorumluluklarım var.bunun dayanılmaz stresi sanırım icimi bunaltan.uzak kaldım insanlardan yine bu gunlerde.canım cıkıp gezmek dolasmak ister.ama nafile..gunesin altında yeni bir sey aramak anlamsız mı ?
modların superpozisyonunu uygulamalı belkide yasama dair ayrıntılara.zamanları farklı maksimum etkileri tek bir zamana indirgemeli.tanımını yapmalı onceden hayattaki en buyuk acıların.hepsini kapsayan bir zarf egrisi cizmeli once, oyle cıkmalı yola.
sessiz kalıyorum cogu zaman cogu yerde.aslında anlatılacak bir cok sey varken.yargı cumleleri duyuyorum insanlardan, aldırıs etmiyorum.sen nasıl biliyorsan oyle olsun diyorum.tartısmak anlamsız.denk kuvvetler yoksa savasta, yenilgiyi kabul edeceksin.gercegin ne oldugunu bilmiyorsa bir kisi, ona gercegi carpıtarak aktaracaksın.varsın oyle bilsin. gelirsen giderim,gidersen ardından bakmam.kurarken kafamdan en paronayak dusunceleri, onlar bunun farkında degil.bu zevkli.ice donuyorum yeniden.kendi kurdugum kurmaca dunyamda zaman zaman mutlu olmak yetiyor bana.gerisi pek te onemli degil.
sevgiye ve sevilmeye ihtiyac duyuyorum.el ele yuruyen ciftler goruyorum sahilde.biz yurumedik mi hic ? yurusek te elini ne kadar sıkı ve inanarak tuttuk yanımızdakinin.sanırım hic inanmadık.hep bir huzursuzluk durumu hakimdi .hep sahte sevgiler yasadık.kendi kendimizi kandırdık.bu yuzden uzdum onları... cok kısa surede.simdi pismanım.istersen hic baslamasın bu hikaye eksik kalsın... demeliydim.yuzlerde bir anlam aramayı bırakırsam daha saglıklı olacak sanırım....